در جزیره ای زیبا تمام حواس زندگی می کردند. شادی، غم، غرور، عشق و...

روزی خبر رسید که به زودی جزیره زیر آب می رود.  همه ساکنین  جزیره

 قایقهایشان را آماده و جزیره را ترک کردند.

وقتی جزیره به زیر آب رفت،عشق از ثروت که قایقی با شکوه داشت  کمک

خواست و گفت:آیا می توانم با تو همسفر شوم؟ ثروت گفت:نه مقداری  طلا و

 نقره دارم و جایی برای تو ندارم. عشق از غرور که با یک کرجی زیبا راهی

 مکانی امن بود کمک خواست. غرور گفت:نه چون تمام بدنت خیس و  کثیف

شده قایق مرا کثیف خواهی کرد. غم در نزدیکی عشق بود ، پس به  او گفت:

 اجازه بده با تو بیایم، غم با صدای حزن آلودگفت: آه من خیلی ناراحتم و احتیاج

 دارم تنها باشم. عشق سراغ شادی رفت و او را صدا کرد، اما او آنقدر غرق

 شادی و هیجان بود که حتی صدای عشق را نشنید.

آب هر لحظه بالاتر می آمد و عشق دیگر نا امید شد، که ناگهان صدایی سالخورده

 گفت:من تو را خواهم برد. عشق از خوشحالی فراموش کرد نام پیرمرد را بپرسد

 و سریع سوار قایق شد. وقتی به خشکی رسیدند پیرمرد راه خود را  ادامه  داد و

 رفت. عشق تازه متوجه شد که چقدر پیرمرد به گردن او حق دارد. عشق نزد علم

 رفت و گفت: آن پیرمرد کی بود که جان مرا نجات داد؟  علم  پاسخ  داد:   زمان.

عشق با تعجب پرسید چرا زمان به من کمک کرد؟ علم لبخندی خردمندانه زد گفت:

زیرا تنها زمان قادر به درک عظمت عشق است.